( الفبای پارسی ) تعریفی طنز گونه از الفبای شیرین پارسی

(( الفبای پارسی ))

در الفبا ، سی و سه حرف هجاست
که به هر یک نشانه ای پیداست

همـزه را پـارسـی نـمـی دانـنـد
این صدا را فقط " ی " می خوانند

الف ، افسانه ایست صاف و بلند
هـمـه از سـر بـلـنـدیش خـرسنـد


مگـر آن را کـه کـوفی اش نامند
حال ایـن حـرف ، کـوفـیـان دانند !

ب ، نشانی ز بارور شدن است
بهتر از پیش و بیشتر شدن است


پ ، همان پول های ِ پاروئی ست
پارتی ساز ِ فصل ِ پررو یی است

ت ، توانمند ی و توانایی
جـای آن بـر فـراز دانـایی

ث ، ثمر بخشی است و پاکـدلی
بخشش بی حساب و چاک دلی

جـیـم ، رمز ِ فرار از کار است
حـرفـه ی کـارمند ِ بیکار است

چ ،چم ِ چرخ ِ چاچی ِ هنر است
شعر ِ دهگان طوس ، در نظر است

ح ، حلول است عید و عادت را
مـی پـزد کـوکـی ِ سعـادت را

خ ، نمودار ِ بار بـرداریست
کار کردن به رسم بیگاریست

ر ، روادیـد ِ رانت خواران است
از نگـاه کـویـر ، باران است

ز ، همان زشتی است و زیبایی
بهـتـرین جلــوه ی تـمـاشـایـی

ژ ، همان ژندگیّ و ژیگولیست
پز ِ عالی ،زمان ِ بی پولیست

صاد ، سوت ِ ادای ِ از مخرج
که نه از راست رفته ، نه از کج

ضاد، ضرهای بی زر و زور است
که ز ما مردم زمان دور است

ط ، نـدارد نشـانـه ای معـقـول
طلب ِ طالب است و ردٌ و قبول

ظ ، ظهـور ِ رکود ِ پنهان است
هـدفش تخته کردن ِ نان است

عین ، چشم است و چشمه ی آب است
صورت از این جمال سیراب است

غین ، البته غیر ملموس است
وقت رفتن لب و دهان لوس است

ف ، برای فـرار سـاختـه شـد
در رو از زیـر کار ساخته شد

قاف ، یک قله ی اساطیریست
جای سیمرغ و شاخص پیریست

کاف ،هـم کافـر است هـم کاهل
می کنـد عشق و عقـل را غافل

کاف ِ کوفی که دام شیطان است
آدمی سرشکستـه از آن است

گاف ، گـرگیست گوسفند نژاد
که هجومش نصیب گرگ مباد

لام ، اصلا" مخالف میم است
ساختـارش دچـار ترمیم است

میم ، یک حرف چند معنا ییست
که " دبیر" اش کمی معماییست

نون ، اگر توی سفره بنشیند
جوع را بشکه بشکه برچیند

مثل نفـتی که وعده اش باقیست
وصلش امّّـا ، کمال مشتاقیست

واو ، سر دسته ی شگفتی هاست
از دو پهلو نشستنش پیداست

ه ، هیا هوی طبل ِ تو خالیست
که به ظاهر شنید نش عالیست

ی ، همان ته تغاری زبل است
که در انجام کارها دو دل است

خـود ببخشیـد اگـر خطـا افتاد
یـا حـروفی ز لیست جـا افتاد

پارسی هرچه هست شیرین است
بهترین شور زندگی این است

نوشته شده در یکشنبه 1387 /10/08با الهام از نوشته ی استاد دکتر محمد رضا ترکی پیرامون "میم دبیر و الف کوفی "

محمد روحانی ( نجوا کاشانی )