بگو

طنز را با تزِ انگار نه انگار بگو

اختصاصاَ جهت خنده ی حضار بگو

این همه نیش و تلنگر چه لزومی دارد

کمتر آن را جهت حرف جهت دار بگو

هر کجا معضلی و خبط و خطایی دیدی

هی نشین قافیه بافی کن و لیچار بگو

زیر میزی، مثلا این همه گفتن دارد؟

جای آن خاطره ای از کش شلوار بگو

یا از آن روز که در پارک دویدی و نبود

دستشویی و در آن گوشه بناچار بگو

نرخ بیکاری اگر رفته کمی بالاتر

رفته باشد، تو جوک از آدم بیکار بگو

جای از درد گرانی و تورم گفتن

از غضنفر خُله با لحن شکر بار بگو

این همه ی سوژه ی با حال در این اطراف است

مثلا از پشه، این مایه ی آزار بگو

چیز هایی که به جایی و کسی بر نخورد

اصلا از طاق اتاق و در و ودیوار بگو

مثلا سوژ ه ی خوبی است همین مادر زن

پس بپرداز به این سوژه و هر بار بگو

دیدن موش و سپس نعره ی خانم ها هم

خنده دار است ، از این منظره بسیار بگو

بیخودی دور وبر اهل سیاست نپلک

کمتر از این طرف و آن طرف اخبار بگو

چیز ابهام برانگیز و دو پلهو ننویس

فرم گفتارِ همین کوچه و بازار بگو

مثلا یک غلطی کرد اگر مختلسی

کم بزرگش کن و صد بار به تکرار بگو

بر لب جوی نشین و گذر موش ببین

و از این گربه خور گنده ی پروار بگو